Bez piasku.

Stopiątka (taki stary kanciaty tramwaj) stała bezradnie, kręcąc kółkami w miejscu. Niespodziewane ocieplenie spowodowało, że w szynach znów zaległa mada i przyczepność drastycznie spadła. Do tego brak piasku, którym można by troszkę sobie pomóc. Więc utknęła u stóp najbardziej stromego wzniesienia na trasie. Czasem tak jest, że spiętrzające się trudności nas przerastają. Że sytuacja wygląda beznadziejnie. Można czekać na pomoc. Coś przyjedzie i nas wepchnie na górę. Ktoś przyjdzie i wyciągnie do nas pomocną dłoń. Ale czasem warto powalczyć samemu, nie poddawać się. Włożyć w starania maksimum sił. Stopiątka wjechała pod wzniesienie sama – trzeba było wziąć rozpęd. Było ciężko, ale koniec końców sie udało. Walczmy o swoje!

A tutaj bonus – też tramwajowy (klikamy „następne”). Warto przeklikać do końca :)

Reklamy

Jedna odpowiedź to “Bez piasku.”

  1. Bardzo refleksyjny ten wpis. Taki w Twoim stylu. :)
    A co do walczenia o swoje. Czasami warto jest samemu poradzić sobie z problemem. Owszem, są przyjaciele (o ile są), którzy mogą podać nam pomocną dłoń, ale… przecież oni też mają swoje zmartwienia. Nie warto więc zawracać im głowy byle kłopotem. Pomyślmy czasami o tym.
    P.S. Warto było przeklikać do końca, warto. :)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: